เรสนรกวาแตล ,, แล้วอย่ามาหาว่าอิแบ๊วไม่เตือน!

10 - 12 - 2009

    เอ็นทรี่นี้อยากจะเขียนให้กับ "คนสำคัญ" คนนึงของแบ๊ว
เพราะเมื่อวันที่ 9 ที่ผ่านมา เป็นวันครบรอบของเรา

และอยากจะบอกเค้าว่า ,, รักของเราดีขึ้นเรื่อยๆ

    ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ไม่เคยคิดเลยว่าจะมารักกันวันนี้
เราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย ทะเลาะกันมากมาย
ทั้งเรื่องร้าย และเรื่องที่ดี แต่ไม่เคยมีวันไหนเลยที่จะไม่ได้ยิน
คำว่า "ปั้นรักแบ๊วมากนะ" จากปากเค้า 

    มีใครบางคนพยายามแยกเราออกจากกัน
มีใครบางคนพยายามจะพูดว่าเราไม่เหมาะกัน
มีใครบางคนพยายามจะทำให้เราทะเลาัะกัน
แต่จำไว้! ,, ว่าจะไม่มีใครเลยที่ทำได้สำเร็จ

    เพราะเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเราแค่สองคน
เรามีกัน รักกัน แค่สองคน ใครจะมาเข้าใจอะไรได้ดีกว่าเราเอง
ในเมื่อเราสองคนรู้ว่า เรารักกันมากแค่ไหน
เราพยายามกันมากแค่ไหนกว่าที่เราจะมีวันนี้

    เคยไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าจู้จี้ เค้าหวง เค้าบังคับ
ไม่ให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ต้องทำแบบนั้นแบบนี้
ชีวิตเป็นของเรา ,, เค้าจะก้าวก่ายทุกเรื่องก็ไม่ได้
ทะเลาะกันมากมายก็เพราะเราไม่เข้าใจความรู้สึกเค้า
แต่สุดท้ายพอมาคิดดีๆ การมีคนรัก มันไม่มีคำว่าเรื่องของชั้น!
มันจะมีก็แต่ ,,   "เรื่องของเรา"

    เพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ,, เรามีเค้า
มันเหมือนต้องแคร์เค้าและเราต้องนึกถึงเค้าด้วย 

    ขอบคุณมากจริงๆ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา

    ถ้าไม่มีเค้า ก็ไม่รู้ว่าวันนี้เราจะยังยิ้มได้อย่างนี้รึเปล่า?
เ้ค้าเหมือนเป็นคนที่พาออกมาเจอแสงสว่างสดใส
ให้เราได้รู้ว่า มีคนที่รักเรามากกว่าใครอยู่ตรงนี้แล้ว
สิ่งที่เราหาไม่เจอมาตลอด อยู่ดีๆก็มายืนอยู่ข้างๆ
ยิ้มให้ และโอบกอดเราอย่างอบอุ่น 

    ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่สนใจแต่ตัวเองอย่างเรา
จะห่วงใคร จะแคร์ใคร จะคิดถึงความรู้สึกใครได้มากกว่าตัวเอง
เวลาเห็นเค้าร้องไห้หรือเป็นอะไรไป ทำไมต้องรู้สึกปวดใจ
แค่เห็นเค้ายิ้ม ก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
แค่คำบอกรักธรรมดาที่ได้ยินทุกวัน
มันกลับมีความหมายมากทุกครั้งที่ได้ยิน 

     ขอบคุณอะไรก็ตามที่พาเรามาเจอกันที่นี่
ทำให้เราได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และพัฒนาความสัมพันธ์
มาสู่คำว่า "ความรัก" ได้อย่างงดงาม

    ขอบคุณเค้าที่ทำให้เรายิ้มได้ หัวเราะได้
มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีกับใครมาก่อน
แค่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน มันก็เหมือนเวลาหยุด
เรามองไม่เห็นคนอื่น ในสายตาที่มองเห็นมีแค่เรา 
ทุกครั้งที่คิดถึง จะมีแต่ความสุข ไม่ใช่การทรมานที่ไม่ได้เจอกัน
รู้สึกได้ถึงความรัก และทุ่มเท ที่มากมาย จนไม่คิดเลยว่า
คนที่ไม่ใช่พ่อแม่ จะทำให้เราได้ขนาดนี้

    สุดท้ายนี้อยากจะบอกว่า "เค้ารักมัน" สั้นๆ
คิดว่าคำๆนี้มีความหมายในตัวมันเองอยู่แล้ว
คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายไปกว่านี้อีก
ถ้าพูดออกมาจากใจ ความหมายมันลึกซึ้งอยู่แล้ว .

ก็บอกแล้วว่า "กูเป็นผู้หญิง ,, และกูชอบผู้ชาย"
555 . หวานซึ้งได้ไม่เท่าไหร่ ,, เอาอีกและ! 

ปล. ยินดีกับเจ้านิค และน้อง Brizzard ที่สอบติดวาแตลแล้วน้า
ยังไงต่อไป งานหนักก็พยายามเข้าล่ะ! (ขู่อีก 55)

22- 10 - 2009

    มีโอกาสได้เข้าห้อง ICU ในโรงพยาบาลพระมงกุฎ
ทำให้ใจหายแปลกๆ แต่ก็เกิดความคิดดีๆขึ้นเหมือนกัน

    ช่วงบ่ายแก่ๆของวันที่ 15 เสียงพ่อโทรหาตามให้ไปอาบน้ำ
เตรียมไปเยี่ยมอากงคนหนึ่ง ซึ่งตามที่หมอบอก...

            เขาเหลือชีวิตอยู่เพียง 2 วัน

    ก่อนหน้านั้น ไม่มีอาการใดๆเตือนก่อนล่วงหน้า
แกแค่บ่นปวดท้อง...แล้ววันนั้นอาการก็ทรุดลงทันที 

    ท่ามกลางความโศกเศร้าของลูกหลาน...ก็ยังมีความหวังเล็กๆ
ว่าอากงจะฟื้นขึ้นมาแข็งแรงอีกครั้ง เราร่วมกันสวดมนต์
ขอพรให้พระคุ้มครอง ยืดเวลาออกไปอีกหน่อย...โดยที่คนป่วย
นอนหลับหายใจแรงตามเครื่องมือหมออย่างไม่รับรู้โลกภายนอก
มองดูแล้วก็มีความรู้สึกว่า ชีวิตคนเรานี่มันช่างเปราะบาง
อากงแกหายใจแรงจนตัวโยกไปตามจังหวะทุกครั้งที่หายใจ
เหมือนไม่มีน้ำหนักใดๆเหลืออีกต่อไป...

    อากงแกอยู่ได้อีก 3 วัน แล้วก็หยุดหายใจ
อยู่ได้เกินกว่าที่หมอกำหนดไว้อีกหน่อยนึง...
ใจหายมาก คนที่เมื่อวานเรายังเห็น ยังลูบหัวเราอยู่
วันนี้ เขาจากไปแล้ว ... ไม่มีอีกแล้ว อยู่ๆก็หายไป

    ความตายมันคือชั่ววินาทีที่เราหยุดต่อสู้
วินาทีที่ลมหายใจสิ้นสุด และใจหยุดเต้น
ชีวิตเราไม่ได้มั่นคง แข็งแรง แต่เปราะบางและสิ้นสุดได้่ง่ายมาก

    ไว้อาลัยแด่อากงผู้จากไป ... ขอให้ท่านไปสู่สุคติ.